22:22 and the art of listening | LifeByToots
After a wonderful weekend away, the silence arrived.
For two days, I had no energy for anything. No plans. No lists. No new adventures. Just the couch and rest.
At first, I wondered why I was so incredibly tired.
The weekend had been wonderful. We had walked, travelled, explored, laughed and made memories. So why was my body pushing back so hard now?
Why was everything inside me saying, “Not today”?
My body wasn’t broken.
It was asking for recovery.
Last night, I was lying on the couch when I glanced at the clock.
22:22.
Normally, I would have searched for the meaning. I would have read about signs, messages and patterns. But this time, I didn’t need to look for an answer.
The message was already right in front of me.
I was tired.
Not because something was wrong, but because I had just experienced a beautiful weekend. A weekend filled with new impressions, conversations, miles walked and memories made.
Even a photo of dolphins stirred something unexpected inside me.
Sometimes a single image is enough to open a door to the past. To places you didn’t even realize you still carried so close to your heart.
Maybe I wasn’t only tired from travelling.
Maybe I was also tired from feeling.
Maybe balance is not something we create.
Maybe balance is listening when our body tells us it has had enough.
And maybe rest is not the opposite of living.
Maybe it is simply part of it.
♡ T∞ts
Dutch
Na een heerlijk weekend weg kwam de stilte.
Twee dagen lang had ik nergens energie voor. Geen plannen. Geen lijstjes. Geen nieuwe avonturen. Alleen de bank en rust.
In eerste instantie vroeg ik me af waarom ik zo intens moe was. Het weekend was fantastisch geweest. We hadden gelopen, gereisd, ontdekt, gelachen en herinneringen gemaakt. Waarom protesteerde mijn lichaam dan nu zo hard?
Waarom zei alles in mij: “Nu even niet”?
Mijn lichaam was niet stuk.
Het vroeg om herstel.
Gisteravond lag ik op de bank toen ik op de klok keek.
22:22.
Normaal zou ik op zoek zijn gegaan naar de betekenis. Ik zou hebben gelezen over signalen, boodschappen en patronen. Maar dit keer hoefde ik niets te zoeken.
De boodschap lag al voor me.
Ik was moe.
Niet omdat er iets mis was, maar omdat ik een prachtig weekend achter de rug had. Een weekend vol nieuwe indrukken, gesprekken, kilometers en herinneringen.
Zelfs een foto van dolfijnen bracht onverwacht iets in beweging.
Soms is één beeld genoeg om een deur naar vroeger open te zetten. Naar plekken waarvan je niet eens wist dat je ze nog zo dichtbij meedraagt.
Misschien was ik niet alleen moe van het reizen.
Misschien was ik ook moe van het voelen.
Misschien is balans niet iets wat we creëren.
Misschien is balans luisteren wanneer ons lichaam aangeeft dat het genoeg is geweest.
En misschien is rust niet het tegenovergestelde van leven.
Misschien hoort het er gewoon bij.
♡ T∞ts
