The difference between leaving and losing
There was a time when I thought goodbyes were always clear.
That someone would simply say, “I don’t want this anymore.”
That there would be a conversation. An explanation. A full stop at the end of the sentence.
Life had other ideas.
Maybe this wound didn’t begin with the men who left. Maybe it began with the first one who stayed. The first one who chose me too. The first one who showed me what it felt like to be loved, to dream together and to see a future ahead of us.
And then he died
Losing Roberto was devastating, but it was also pure. It brought immense grief, but not rejection. He chose me until the very end. There was no judgment of my worth, no games, no doubt. It was simply over.
There was nothing to explain, nothing to repair and nothing to win back. Death leaves no room for uncertainty, no unanswered questions, no missed calls and no online status to check. Only silence.
Maybe I have been searching ever since for something I knew, if only for a little while.
Not perfection.
Not a fairytale.Just someone who stays.
The ones who fade away.
Yet it wasn’t loss through death that confused me the most afterwards.
It was the people who never really left, but never truly stayed either. Some people don’t disappear; they fade. Slowly, almost invisibly.
They reply a little less. They’re busy. They need time. Life gets complicated.
And before you know it, you’re still standing in the same story while they already have one foot out the door.
I’ve experienced that more times than I care to admit. Different men. Different stories. Yet somehow the same pain.
For years I thought the wound was about losing those men. It turned out it wasn’t.
The real question
The real wound sat deeper. Rawer.
The question that remained was never,:
“Why doesn’t he want me?”
It was
“Why does nobody choose me?”
That is a difficult question to face honestly, because every new disappointment doesn’t just touch the present. It touches everything that came before it.
And that’s where the confusion lived.
When Roberto was taken away by fate, I didn’t just lose him. I also lost that natural trust that love sometimes simply stays.
The men who came after him did something different. They made me question my worth. With them, it wasn’t fate. It felt like a choice to fade away.
And somewhere along the line, my mind turned that into:
See?
You’re not worth staying for.
What I didn’t see
Over the past months, I’ve started seeing something I missed for years.
It’s not true that nobody ever chose me. There have been men who did. I just didn’t always choose them back. Sometimes because it didn’t feel right. Sometimes because I knew we weren’t a match. And sometimes because, no matter how kind someone is, you can’t build a relationship on feelings you don’t share.
Roberto once showed me what it feels like when someone is fully present. Maybe that’s why half-hearted connections never truly satisfied me.
The men who hurt me most were never the ones I didn’t choose.
They were the ones I did choose, only to watch them disappear emotionally halfway through the story.
Some people have beautiful hearts and still aren’t able to carry a relationship.
Some people mean every word they say in the moment they say it, and still disappear.
That doesn’t automatically make them liars, but it does make their words less reliable than you hoped they would be.
Because the biggest misconception I’ve carried for years is believing that people only leave when they feel nothing.
I’ve learned that’s not always true.
Some people feel too much.
Some people aren’t ready for what they find.
Some people want the connection, but cannot carry the responsibility that comes with it.
That doesn’t make it hurt less.
But it does make it easier to understand.
The choice
Lately, I kept asking myself the same questions.
Why do I keep hoping?
Why do I keep looking?
Why does a part of me still believe something is coming?
Maybe because my intuition rarely lies. Maybe because I often sense what is happening beneath the surface.
But I’ve also learned that feeling something is not the same as receiving it.
You can feel that someone cares. You can feel that someone isn’t finished with you. You can feel that the connection was real.
And that same person can still choose to do nothing.
Maybe that’s one of the hardest things about adult love.
Feelings are not the same as availability.
Love is not the same as presence.
And potential is not the same as a relationship.
Maybe letting go isn’t about stopping loving someone. Maybe it’s about accepting that you can no longer be the one pushing the story forward. That you don’t need to send one more message, offer one more explanation or give one more chance.
Because love doesn’t need persuasion.
Slowly, I began to see a different story. A story in which my worth is not determined by who stays, and one in which I no longer have to prove myself.
The men who passed through my life taught me many things. About connection. About loss. About myself. But perhaps the most important lesson was this:
Someone else may choose to walk away.
But I can choose to keep walking forward.
And maybe that was the choice this was always about.
Not whether they chose me.
But whether I finally choose myself.
♡ T∞ts
DUTCH
The Difference Between Leaving and Losing
Er was een tijd dat ik dacht dat afscheid altijd duidelijk was. Dat iemand zou zeggen: “Ik wil dit niet meer.” Dat er een gesprek zou zijn. Een verklaring. Een punt achter de zin.
Het leven had andere plannen.
Misschien begon deze wond niet bij de mannen die vertrokken. Misschien begon hij bij de eerste die bleef. De eerste die ook voor mij koos. De eerste die mij liet ervaren hoe het voelt om geliefd te zijn, samen te dromen en een toekomst voor je te zien. En vervolgens overleed.
De dood van Roberto liet een verwoestend verlies achter, maar het was zuiver. Het bracht intens verdriet, maar geen afwijzing. Hij koos voor mij, tot het einde. Er was geen oordeel over mijn waarde, geen spel, geen twijfel. Het was gewoon voorbij. Daar viel niets uit te leggen, niets te herstellen en niets terug te winnen. De dood laat geen ruimte voor twijfel, geen vraagtekens, geen gemiste oproepen en geen online status. Alleen stilte.
Misschien ben ik sindsdien altijd op zoek geweest naar iets wat ik ooit heel even heb gekend. Niet de perfectie, niet een sprookje, maar iemand die blijft.
Toch waren het daarna niet de verliezen door de dood die mij het meest in verwarring brachten. Het waren de mensen die niet echt vertrokken, maar ook niet bleven. Sommige mensen verdwijnen niet; ze vervagen. Langzaam, bijna onzichtbaar. Ze reageren iets minder, ze zijn druk, ze hebben tijd nodig, er speelt van alles. En voor je het weet sta jij nog steeds in hetzelfde verhaal, terwijl de ander de deur al op een kier heeft gezet.
Ik heb het vaker meegemaakt dan ik zou willen toegeven. Verschillende mannen, verschillende verhalen, maar uiteindelijk dezelfde pijn. Jarenlang dacht ik dat de wond zat in het verlies van die mannen. Dat bleek niet waar.
De echte vraag
De echte wond zat dieper, rauwer.
De vraag die achterbleef was nooit:
“Waarom wil hij mij niet?”
maar
“Waarom kiest uiteindelijk niemand voor mij?”
Dat is een moeilijke vraag om eerlijk naar te kijken, want elke nieuwe teleurstelling raakt niet alleen het heden, ze raakt ook alles wat daarvoor kwam.
En daar zat de verwarring.
Omdat Roberto door het noodlot werd weggerukt, verloor ik niet alleen hem. Ik verloor ook het vanzelfsprekende vertrouwen dat liefde soms gewoon blijft. Maar de mannen daarna deden iets anders: zij trokken mijn hele waarde in twijfel. Bij hen was het geen noodlot, maar een keuze om te vervagen.
En ergens onderweg maakte mijn hoofd daarvan:
zie je wel, ik ben het niet waard dat er iemand blijft.
Wat ik niet zag
De afgelopen maanden ben ik iets gaan zien wat ik jarenlang niet zag. Het is niet waar dat niemand ooit voor mij koos. Er zijn mannen geweest die dat wel deden. Alleen koos ik niet altijd terug. Soms omdat het niet goed voelde, soms omdat ik wist dat we niet bij elkaar pasten. En soms omdat je, hoe lief iemand ook is, geen relatie kunt bouwen op iets wat je zelf niet voelt.
Roberto liet me ooit zien hoe het voelt als iemand volledig aanwezig is. Misschien is dat ook waarom halve verbindingen mij uiteindelijk nooit voldoening hebben gegeven.
Wat mij uiteindelijk pijn deed, waren niet de mannen voor wie ik niet koos. Het waren de mannen die ik wel koos, om ze vervolgens halverwege het verhaal emotioneel te zien verdwenen.
Gevoelens zijn geen beschikbaarheid
Sommige mensen hebben een prachtig hart en zijn toch niet in staat om een relatie te dragen. Sommige mensen menen alles wat ze zeggen op het moment dat ze het zeggen, en toch verdwijnen ze. Dat maakt ze niet automatisch leugenaars, maar het maakt hun woorden achteraf wel minder betrouwbaar dan je had gehoopt.
Want de grootste misvatting die ik jarenlang heb gehad, is dat mensen alleen verdwijnen wanneer ze niets voelen. Dat is niet waar. Sommige mensen voelen juist te veel. Sommige mensen zijn niet klaar voor wat ze tegenkomen. Sommige mensen willen de verbinding wel, maar kunnen de verantwoordelijkheid ervan niet dragen.
Dat maakt het niet minder pijnlijk, maar wel begrijpelijker.
De keuze
De afgelopen tijd stelde ik mezelf steeds dezelfde vraag. Waarom blijf ik hopen? Waarom blijf ik kijken? Waarom blijft een deel van mij geloven dat er nog iets komt?
Misschien omdat mijn gevoel zelden liegt. Misschien omdat ik vaak goed aanvoel wat er onder de oppervlakte speelt.
Maar ik heb ook geleerd dat iets voelen niet hetzelfde is als iets ontvangen.
Je kunt voelen dat iemand om je geeft. Je kunt voelen dat iemand niet klaar met je is. Je kunt voelen dat de verbinding echt was. En toch kan diezelfde persoon ervoor kiezen om niets te doen.
Dat is een van de moeilijkste lessen van volwassen liefde.
Gevoelens zijn niet hetzelfde als beschikbaarheid.
Liefde is niet hetzelfde als aanwezigheid.
En potentie is niet hetzelfde als een relatie.
Misschien gaat loslaten niet over stoppen met houden van iemand. Misschien gaat loslaten over accepteren dat je niet langer degene kunt zijn die het verhaal vooruit duwt. Dat je niet nog één bericht hoeft te sturen, niet nog één uitleg, niet nog één kans.
Want liefde heeft uiteindelijk geen overtuigingskracht nodig.
Langzaam begon ik een heel ander verhaal te zien. Een verhaal waarin mijn waarde niet afhangt van wie blijft en waarin ik mezelf niet langer hoef te bewijzen.
De mannen die door mijn leven liepen hebben me veel geleerd. Over verbinding, over verlies en over mezelf. Maar misschien was de belangrijkste les wel deze:
Iemand anders mag kiezen om weg te lopen, en ik mag kiezen om verder te lopen.
En misschien is dat uiteindelijk de keuze waar het altijd om ging.
Niet of zij voor mij kozen.
Maar of ik eindelijk voor mezelf kies.
♡ T∞ts
