The rhythm of waiting.
Today I looked at photos that came up as memories, reflecting on the rhytm of waiting
Sometimes looking back is the only way to see how far you’ve come. Memories aren’t just images; they are mirrors.
And then I see who was still in my life last year.
Still alive or new in my life.
Now mingle yet in the past couldn’t stand each other
The poem ‘A Reason, a Season, a Lifetime’ is my tool to make sense of it all and find my peace.
In the past I found loss hard, especially loss of the living.
Now I look at what that person has taught me and what I have learned through this relationship.
I have known deep valleys of loss, loss through death.
But also loss through choices.
But I have also known intense love and joy in the moments that we shared together.
Grateful for the time we shared, for the experiences we created.
The gifts of life are there to make the heavy moments bearable.
When mourning someone who is still alive, I always give it two days. After that, life goes on.
Mourning someone who passed away, that stayed in my system for a long time.
Because I was afraid that after the grieving process the memories would fade.
Over the years I have learned that when I close my eyes the memory is just as vivid as always.
What I struggle with is leaving and returning.
Because the choice to grieve is harder to make.
Because after grieving it is closed and I am not yet ready to let you go.
So I wait.
♡ T∞ts
Dutch
Vandaag keek ik naar foto’s die als herinnering naar boven kwamen.
En dan zie je wie er vorig jaar nog in je leven was.
Wie er vorig jaar nog in leven was.
Wie nieuw in je leven is.
Wie om je heen nu mingled en vroeger elkaar niet kon uitstaan.
Het gedicht a reason, a season, a lifetime blijft voor mij echt de manier om dit begrijpen en er vrede mee te hebben.
Vroeger vond ik verlies erg, zeker verlies in het leven.
Nu kijk ik wat degene van mij geleerd heeft en wat ik heb geleerd door deze relatie. Diepe dalen heb ik gekend bij verlies, verlies aan de dood. En ook verlies door keuzes.
Maar zeker ook intense liefde en vreugde heb ik gekend tijdens de momenten die we samen gedeeld hebben.
Dankbaar voor de tijd die we gedeeld hebben, voor de ervaringen die we gemaakt hebben. De kadootjes van het leven zijn er om de zware momenten draaglijk te maken.
Rouwen om een levende heb ik altijd 2 dagen gegeven, daarna ging het leven door.
Rouwen om een overledene, dat bleef lang in mijn systeem zitten.
Omdat ik bang was dat na het rouwproces de herinneringen zouden vervagen.
Door de jaren heb ik geleerd dat als je je ogen sluit de herinnering net zo levendig is als altijd.
Waar ik moeite mee heb is vertrekken en terugkomen.
Want de keus om te rouwen is moeilijker om te maken. Na de rouw is het afgesloten en ik ben nog niet ready om je te laten gaan.
Dus ik wacht.
♡ T∞ts
