jada

My lucky number seven, Jada. ♡ always Mom.

I thought I was going through menopause. My periods stopped,

I was tired, had a strange empty feeling, and experienced hot-flash-like moments. In my mind, I was far too young for that.

After a week, I woke up and thought: I’m going to buy a pregnancy test. These are the exact same symptoms.
Dicho, hecho..

Two lines. Instantly.

I went silent.
I hadn’t expected this. Getting pregnant naturally at forty-five.

But I also went silent because this was my seventh pregnancy, and it had already gone wrong five times before. Can I handle it if this doesn’t end well again?

Positive as I am, I told myself I was going to enjoy everything that would come.

Within two weeks, I already knew your name. I had seen you in my dream. I was already thinking about how I would love you, how I would spoil you. I told your brother, my inner circle “I am pregnant”, and everyone was ecstatic.

A baby. We’re having a baby.

It was tense. I was older, had a medical indication, and was participating in the Lord Trial, where you weren’t actually supposed to get pregnant.

Our case was discussed, and an entire team would be monitoring the progress.
Tests were done. Then came the first ultrasound.

Your heart was beating strongly.
But I had to keep in mind that it could still go either way.

For weeks, I spoke to you, about you, and told you how welcome you were.

And then, one morning, I woke up with tears in my eyes.
I called the hospital and told them I wanted an ultrasound.
Because you had come to say goodbye in my dream that night, and I wanted to know if it was really true.

We were told to come in immediately.
There was no heartbeat…..

jada hart

My greatest fear had become reality.
Our spiritual bond was very strong as you came to say goodbye.

I went home. Crying, resigned, broken with grief.

This wasn’t fair. Not again.

Because I was already past 12 weeks, they wanted my body to let go of you naturally. Emotionally, that was what I wanted too. I spoke to you and asked you not to take too long.

That same afternoon, the contractions started.
The pain was excruciating.

A delivery, all over again.
Only this time, without a happy ending.

I called the insurance company to ask how things worked regarding burial or cremation.
But because you were not yet at twenty-four weeks, I had to pay for everything myself.
They did want you for medical research. But that would have meant surrendering you immediately.

I couldn’t do that.

And flushing you down the toilet, as so many women are forced to do, was not an option for me either.

Spiritually, I asked my “cousin’ if he would look after you. And if I could cremate you at his grave.
That is what I did.

It was the most beautiful closure I could have given you.

Because it is inhuman how miscarriages under a certain number of weeks are almost brushed aside.

As if a stopped heart doesn’t count. As if there was no love yet. While I had already shared so much with you.

I still miss you terribly, and I love you so much that I am still crying as I write this, nearly seven years later.

You were my number seven.
My lucky number.
My spiritual number.

Love you, Jada

♡ always Mom

DUTCH

Lucky Number Seven


Volgens mij zat ik in de overgang. Ik werd niet ongesteld, was moe, had een vreemd leeg gevoel en opvliegerachtige momenten. In mijn hoofd was ik daar nog veel te jong voor.

Na een week werd ik wakker en dacht ik: ik ga een zwangerschapstest kopen. Dit zijn dezelfde symptomen.
Zogezegd, zogedaan.

Meteen twee strepen.


Ik werd stil.
Dit had ik niet verwacht. Op mijn 45e nog op natuurlijke wijze zwanger raken.

Maar ik werd ook stil omdat dit mijn zevende zwangerschap was en het al zes keer mis was gegaan. Kan ik het aan als dit weer niet goed afloopt?

Positief als ik ben zei ik tegen mezelf dat ik ging genieten van alles wat zou komen.

Binnen twee weken wist ik je naam al. Had ik je gezien in mijn droom. Was ik aan het bedenken hoe ik van je zou houden, hoe ik je zou verwennen. Ik vertelde je broer en mijn innercircle dat ik zwanger was en iedereen was enthousiast.

Een baby. We krijgen een baby.


Het was spannend. Ik was ouder, had een medische indicatie en liep in de Lord Trial waarin je eigenlijk niet zwanger mocht raken.

Onze casus werd besproken en een heel team zou meekijken met het verloop.
We kregen de eerste echo.

Je hartje klopte sterk.
Maar ik moest er rekening mee houden dat het nog alle kanten op kon gaan.

Wekenlang sprak ik tegen je, over je en vertelde ik je hoe welkom je was.

En toen werd ik op een ochtend wakker met tranen in mijn ogen.
Ik belde het ziekenhuis en zei dat ik een echo wilde. Want jij was afscheid komen nemen in mijn droom die nacht en ik wilde weten of het echt zo was.

We mochten meteen komen.
Er was geen heartbeat meer.

Mijn grootste angst was waarheid geworden.
Onze spirituele band sterk, je bent mij komen groeten.

Ik ging naar huis. Huilend, berustend, kapot van verdriet. Dit was niet eerlijk. Alweer niet.

Omdat ik al voorbij de drie maanden was wilden ze dat mijn lichaam je vanzelf losliet. Emotioneel wilde ik dat eigenlijk ook. Ik sprak tegen je en vroeg je niet te lang te wachten.

Diezelfde middag begonnen de weeën.
De pijn was excruciating.

Een bevalling, alweer.
Alleen dit keer zonder happy ending.

Ik belde de verzekering om te vragen hoe het zat met begraven of cremeren. Maar omdat je nog geen 24 weken was moest ik het zelf betalen.
Ze wilden je wel voor onderzoek hebben, maar dan had ik je meteen moeten afstaan.

Dat kon er bij mij niet in.


En doorspoelen, zoals veel vrouwen noodgedwongen doen, was voor mij ook geen optie

.Ik vroeg spiritueel aan mijn “neef” of hij op je wilde letten. En of ik je bij zijn graf mocht cremeren.
Dat heb ik gedaan.

Het was de mooiste afsluiting die ik je nog kon geven.


Want het is onmenselijk hoe miskramen onder een bepaald aantal weken bijna worden weggewuifd.

Alsof een gestopt hartje niet telt. Alsof er nog geen liefde was. Terwijl ik al zoveel met je gedeeld had.

Ik mis je nog steeds verschrikkelijk en ik hou zoveel van je dat ik nog huil terwijl ik dit schrijf, bijna zeven jaar later.


Je was mijn nummer zeven.
My lucky number.
My spiritual number.


Love you Jada.

♡ always Mammie

Similar Posts

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted